ถ้าความคิด คือกรงที่ขังเธอไว้
ก็เดินออกไป ด้วยการหยุดคิด
ถ้าความเชื่อ คือโซ่ที่ล่ามเธอไว้
ก็เอาออกได้ ด้วยการหยุดเชื่อ
ถ้าคุณไม่รู้ จะอยู่ไปเพื่ออะไร
ก็ไม่ต้องมีเหตุผล
ถ้าคุณไม่รู้ จะอยู่ไปเพื่ออะไร
ก็ไม่ต้องมีเหตุผล
ทั้งชีวิตเราถูกสอนให้ต้องเข้าใจ
ต้องมีคำตอบต้องมีคำอธิบาย
ทำไมยังคงอยู่ ทำไมยังต้องหายใจ
ต้องมีเป้าหมายต้องมีเส้นทางให้ก้าวไป
ทุกการเดินทางยังต้องมีความหมาย
ต้องรู้ว่าตัวเองกำลังจะเดินไปไหน
อย่าเป็นดั่งใบไม้ที่ลอยไปตามลมไหว
ทั้งหมดมันจริงหรือบางทีฉันยังสงสัย
แต่บางคืนดวงจันทร์ปรากฏเมื่อเมฆจาง
คำถามทั้งหมดก็เหมือนเสียงสะท้อนในความว่าง
ยิ่งคิด ยิ่งหลง ยิ่งหาคำตอบเท่าไร
ก็ยิ่งเหมือนสร้างกำแพงเอาไว้
แล้วเอาตัวเองไปอยู่ข้างใน
ความคิด บางครั้งก็เหมือนคุก
นอนทิ้งตัว แทบไม่มีแรงจะลุก
ตรรกะก็เหมือน กุญแจที่ล็อกฉันไว้ข้างใน
เชื่อว่าโลกต้องเป็นแบบนี้แบบนั้น เพื่ออะไร
ความเชื่อคือสิ่งที่ฉันนั้นคุ้นเคย
ทำไมวันนี้ ข้างในกลับรู้สึกเฉยเมย
อยากเป็นทุกอย่าง อย่างที่คนเขาเอื้อนเอ่ย
จนลืมไปว่ามันก็อาจ ไม่ต้องเป็นอะไรเลย
หยุดคิด แล้วคุณจะเห็น
ว่ากรงที่ขังคุณไว้ มันก็เปิดอยู่
หยุดเชื่อ แล้วคุณจะรู้
ว่าโซ่ตรวนมันหลุดอยู่ ตั้งแต่แรกแล้ว
หยุดหาความหมายของชีวิต
อาจทำให้ความคิด ไม่ลอยไกลไปสุดกู่
และถ้าไม่รู้ว่าจะอยู่ไปเพื่ออะไร
ก็ไม่เป็นไร ก็แค่ อยู่
โลกไม่ต้องการเหตุผล ก็แค่มนุษย์ประดิษฐ
พระอาทิตย์ขึ้นในตอนเช้า มันไม่ได้ใช้เลยความคิด
ดอกไม้ไม่ต้องอธิบายตัวเองเลยซักกะนิด
ก่อนที่มันจะเริ่มบาน ในตอนฤดูใบไม้ผลิ
แต่มีแค่มนุษย์ ที่พยายาม อธิบายทุกลมหายใจ
พยายามพิสูจน์คุณค่า ไม่อยากให้ตนต้องหายไป
ต้องกอบต้องโกยเข้ามา เขาปรารถนาในสิ่งใด
ด้วยตัวเลข ด้วยคำชม ด้วยความสำเร็จที่มากมาย
เดินเรียงหน้า ตบเท้าเข้ามาแล้วต่อแถว
ชีวิตไม่มีอะไร เหมือนหยดน้ำใสที่วาวที่แวว
อยากจะเติมแต่งชีวิต ให้มันงดงามให้พราวให้แพรว
จนลืมว่ามีชีวิตอยู่ แค่นั้นมันก็พอแล้ว
แค่เธอมีชีวิตอยู่ มันก็พอแล้ว
แค่เธอหายใจอยู่ มันก็พอแล้ว
แค่นั่งอยู่นิ่งนิ่ง นั่นก็พอแล้ว
แค่เธอมีชีวิตอยู่ แค่นั้นก็พอแล้ว